Teatr Rapsodyczny celuje sztuką w nazistów

Redakcja
Teatr Rapsodyczny - oprawa graficzna wystawy w Archiwum Narodowym w Krakowie
Teatr Rapsodyczny - oprawa graficzna wystawy w Archiwum Narodowym w Krakowie materiały wystawy online: Teatr Rapsodyczny
Udostępnij:
22 sierpnia 1941 roku w mieszkaniu przy ul. Komorowskiego w Krakowie rozpoczął działalność konspiracyjny Teatr Rapsodyczny

Teatr Rapsodyczny był przejawem oporu wobec okupanta. Został utworzony w ramach podziemnego ugrupowania politycznego "Unia". Za przynależność do niego groziła kara śmierci. Do organizacji należeli Krystyna Dębowska (później Ostaszewska), Halina Królikiewicz (Kwiatkowska), Danuta Michałowska, Karol Wojtyła i Mieczysław Kotlarczyk. W teatrze udzielali się także Tadeusz Kwiatkowski i rzeźbiarz Tadeusz Ostaszewski. Podstawy teatru stworzył Mieczysław Kotlarczyk. To on był dyrektorem, ale także reżyserem i aktorem teatru.

Grał w nim sam Karol Wojtyła

Pierwsze przedstawienie teatru "Król-Duch" Juliusza Słowackiego zostało wystawione 1 listopada 1941 roku. Sam teatr od rapsodów "Króla-Ducha" przyjął nazwę. Przez dwa lata wystawiono w nim sześć premier: Beniowskiego, Hymny, Godzina Wyspiańskiego, Pana Tadeusza, Portret artysty, Samuela Zborowskiego J. Słowackiego. Aktorzy występowali w prywatnych mieszkaniach dla specjalnie zapraszanej publiczności, w której znaleźli się m.in. Juliusza Osterwy, Jerzego Turowicza, Juliusza Kydryńskiego.

Swoją działalność teatr wznowił 22 kwietnia 1945 roku, jako amatorski zespół w sali kina "Wolność". Po wojnie starał się zachować swoją niezależność i przez władze był postrzegany jako opozycja wobec polityki kulturalnej. Dyrektorem, kierownikiem artystycznym i literackim, a także reżyserem był Mieczysław Kotlarczyk, scenografem został Tadeusz Ostaszewski, a do zespołu aktorskiego należeli: Barbara Horawianka, Halina Królikiewicz (Kwiatkowska), Danuta Michałowska, Krystyna Ostaszewska, Karol Wojtyła, Mieczysław Voit, Mieczysław Kotlarczyk, Maciej Maciejewski i Antoni Żuliński.

Dyrektor posądzony o klerykalizm

Teatr został uznany za szkolny i otrzymał uprawnienia zawodowe. Od września 1946 roku występował z Teatrem Groteska, a później w gmachu obecnego Teatru Starego (Scena Kameralna przy ul. Starowiślnej). Do grona wykładowców należeli aktorka i reżyserka Danuta Michałowska, reżyser Władysław Józef Dobrowolski, śpiewak operowy Józef Gaczyński, dyrygent i reżyser Kazimierz Meyerhold. Lata 1947-51 były okresem najwybitniejszych osiągnięć teatru. Po upaństwowieniu uczestniczył w Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich.

Teatr został zlikwidowany 28 lutego 1953 roku, a w jego miejsce powstał Teatr Poezji. Aktorzy postanowili jednak wznowić swoją działalność cztery lata później inscenizacją "Króla-Ducha".. W 1961 roku teatr dostał nagrodę PAX-u im. Pietrzaka. Cztery lata później uczestniczył w Warszawskich Spotkaniach Teatralnych. Kolejne inscenizacje "Dziadów" i "Akropolis" zostało przyjęte krytycznie. Decyzja o zamknięciu teatru zapadła rok później. Dyrektorowi Kotlarczykowi zarzucono klerykalizm, milenijną dywersję i nielojalność wobec państwa. Teatr został definitywnie zamknięty 5 maja 1967 roku.

Oprac. na podstawie artykułu z Wikipedii, autorstwa, udost. na licencji CC-BY-SA 3.0

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Wideo

Komentarze

Komentowanie zostało tymczasowo wyłączone.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Przejdź na stronę główną Nasza Historia
Dodaj ogłoszenie