Mistrz zawiesza rękawice

Redakcja
Jerzy Kulej, z prawej, w 1963 roku.
Jerzy Kulej, z prawej, w 1963 roku. Bundesarchiv / 183-B1105-0008-002 [1]
Udostępnij:
7 stycznia 1971 roku Jerzy Kulej zakończył karierę sportową. Był najbardziej utytułowanym zawodnikiem w historii polskiego boksu

12-letni Jurek poznał trenera boksu Wincentego Szyińskiego, który jednak nie zezwolił mu wówczas na treningi z uwagi na wiek. Karierę boksera mógł rozpocząć dopiero cztery lata później w 1955 roku w Starcie Częstochowa.

W 1958 zadebiutował w reprezentacji Polski, której trenerem był wówczas Feliks Stamm. W 1963 na mistrzostwach Europy w Moskwie wywalczył złoty medal w wadze lekkopółśredniej, pokonując obrońcę złotego medalu Aloizsa Tumiņša z ZSRR.

Pierwszy złoty medal olimpijski wywalczył na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964. W walce finałowej znowu zmierzył się z reprezentantem ZSRR Jewgienijem Frołowem.

W 1965 ponownie został mistrzem Europy, a w 1967 wicemistrzem.

Na olimpiadzie w Meksyku powtórzył sukces z Tokio i po pojedynku z Kubańczykiem Enrique Regüeiferosem zdobył drugi złoty medal. Wygrał stosunkiem głosów 3:2.

W trakcie kariery bokserskiej stoczył 348 walk, 317 wygrał, 6 zremisował i 25 przegrał.

W 1968 roku został odznaczony przez Radę Państwa Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1998, za wybitne zasługi dla ruchu olimpijskiego, za działalność na rzecz rozwoju i propagowania kultury fizycznej oraz osiągnięcia sportowe, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1995 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Magister i aktor, już nie milicjant

Po zawieszeniu rękawic na kołku, ukończył w 1972 roku studia na Wydziale Nauczycielsko-Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W tym samym roku odszedł także z Milicji Obywatelskiej, której był formalnie funkcjonariuszem jako zawodnik Gwardii Warszawa.

W latach 2001-2005 był posłem na Sejm wybranym z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu warszawskiego.

Od 1997 mieszkał w Ełku. Wspierał zawodników Mazura Ełk, okazyjnie ich trenując. Był również honorowym członkiem tego klubu.

Był konsultantem przy produkcji "Ogniem i mieczem". Wystąpił gościnnie m.in. w "Przepraszam, czy tu biją?" i "Papa Stamm". W 1996 opublikował swoją autobiografię "Jerzy Kulej - dwie strony medalu".

10 grudniu 2011 doznał rozległego zawału serca. Siedem miesięcy później zmarł w Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 20 lipca 2012 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie z udziałem przedstawicieli władz państwowych, a także ludzi sportu i kultury. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

[1] Zdjęcie udostępnione jest na licencji:

Creative Commons
Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach. 3.0. Niemcy

Oprac. na podstawie artykułu z Wikipedii, autorstwa, udost. na licencji CC-BY-SA 3.0

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Wideo

Komentarze

Komentowanie zostało tymczasowo wyłączone.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Przejdź na stronę główną Nasza Historia
Dodaj ogłoszenie